مرحله بعد عملیات حفاری آغاز می شود که معمولاً در ابتدا ۳ چاه در مرحله تأیید منطقه حفر می گردد. این چاهها در بهترین مناطقی که در مطالعات کشف گردیده و ترجیحاً به صورت سه گوش از یک مثلث حفر می گردند. از این چاهها برای مطالعات سنگ شناسی نمونه هایی برداشت می شود. نحوه رفتار و کیفیت سیال منبع باید بررسی گردد و در آخر چاههای مورد نیاز حفر می گردد.

حال به بررسی سیستم های تبدیل انرژی که سیال را از منابع ژئوترمال گرفته و فرآیندهایی را بر روی آن جهت استفاده و تولید الکتریسیته در یک نیروگاه انجام می دهد و در آخر این سیال را به صورت موثر دفع نماید می پردازیم. تکنولوژی های مورد استفاده در تبدیل انرژی زمین گرمایی به انرژی الکتریکی به حالت سیال زمین گرمایی (مایع یا بخار بودن آن) و همچنین دمای آن، عمق و کیفیت منبع بستگی دارد و میتوان آنها را به دو دسته سنتی (بخار خشک، بخارلحظه ای و باینری) و سیستم های پیشرفته که برخی از آنها هنوز به مرحله تجاری نرسیده اند، تقسیم کرد.

توربین هایی که برای نیروگاههای زمین گرمایی ساخته می شوند باید از موادی که دارای مقاومت بالایی در برابر خوردگی و پوسیدگی هستند، ساخته شوند. زیرا سولفید هیدروژن موجود در گازهای خروجی از زمین باعث خوردگی فولادهای معمولی می شود.

واحدهای نیروگاهی بر دو قسمند:

واحدهای نیروگاهی سرچاهی: این واحدها در مجاورت یک یا چند چاه تولیدی راه اندازی شده و معمولاً با آب داغ یا بخار آب خروجی از آن (ها) تغذیه می شوند. این واحدها دارای ساختار مدولار بوده ودر مقیاس های معین ساخته می شوند.

نیروگاه های مرکزی: شامل خطوط انتقال به هم پیوسته و طویلی هستند که بخار آب را از مجموعه چاه های متعدد به واحد مرکزی منتقل می کند.

هریک از این واحدها دارای مزایا و معایب خاص خود بوده و با توجه به میزان تقاضا، عوامل محیطی و… انتخاب میشوند.