مقدمه:

گرما شکلی از انرژی می باشد و انرژی وابسته به حرارت مرکزی زمین بطور تحت اللفظی یک نوع انرژی داخلی زمینی می باشد که باعث ایجاد پدیده های زمین شناسی در مقیاس جهانی می‏گردد. زمین مانند یک دیگ بخار میباشد که در آن سیالات زمین گرمایی می توانند گرمای بالا و فشار زیاد مورد نیاز برای رسیدن به سطح زمین را بدست آورند. معمولاً، این سیالات در مخازنی روی می دهند که در عمق بیش از ۳۰۰۰ متری زمین قرار گرفته اند و می‏توان آنها را با استفاده از حفر چاه بازیافت نمود. تاسیسات سطحی انرژی زمین گرمایی را به نوعی مفید از انرژی، نظیر الکتریسیته و یا گرما برای مقاصد دیگر نظیر گرمای خانگی، تبدیل می کنند.

طبیعت گرمای زمین

سیاره ما متشکل از یک پوسته، با ضخامتی در حدود ۲۰ تا ۶۵ کیلومتر در نواحی قاره ای و ۵ تا ۶ کیلومتر در نواحی اقیانوسی، یک جبه با ضخامت ۲۹۰۰ کیلومتر و یک هسته با شعاع در حدود ۳۴۷۰ کیلومتر می باشد. خصیصه های شیمیایی و فیزیکی پوسته، جبه و هسته با سطح و مرکز زمین متفاوت می باشد. بیرونی ترین سطح زمین به نام لیتوسفر خوانده می‏شود که بالای سطح پوسته قرار گرفته است. ضخامت آن از حداقل ۸۰ کیلومتر در نواحی اقیانوسی تا بیش از ۲۰۰ کیلومتر در نواحی قاره ای می باشد. خصیصه لیتوسفر، داشتن یک بدنه سخت می باشد. در زیر لیتوسفر ناحیه ای به نام استنوسفر، با ۲۰۰ تا ۳۰۰ کیلومتر ضخامت قرار دارد که دارای سختی کمتر و انعطاف پذیری بیشتر می باشد.

بواسطه تفاوت در دمای بین قسمتهای مختلف استنوسفر، حرکتهای رسانای گرمایی و احتمالاً سلولهای رسانای گرمایی در حدود دهها میلیون سال قبل تشکیل یافته اند. حرکت کاملاً آهسته آنها ( چندین سانتیمتر در سال) بوسیله تداوم تولید گرما از طریق اضمحلال عناصر رادیو اکتیو و گرمای متصاعد شده از عمیق ترین قسمتهای زمین ناشی گردیده است. حجمهای بسیار بزرگی از صخره های گرم با تراکم کمتر و دارای گرمای بیشتری از مواد اطراف‏، باعث تداوم این حرکت به سوی بالا گشته است. در حالیکه صخره های سردتر، متراکم تر و سنگین تر نزدیک سطح زمین تمایلی به فرورفتگی، داشتن گرمای مجدد و بازگشت به سطح داشتند، که بسیار مشابه با جوشیدن آب در یک کتری می باشد.