می دانیم منابع بزرگ زمین گرمایی یعنی منابعی که اساساً برای تولید انرژی الکتریکی قابل استفاده هستند، در نواحی محدودی از زمین یافت می شوند و منابع کوچک زمین گرمای تنها در ظرفیت های محدود (کمتر از ۱۰ مگاوات) قابلیت بهره برداری به طور غیر مستقیم را دارا هستند. پس بررسی اصولی و همه جانبه در راه اندازی یک نیروگاه زمین گرمایی ضروری به نظر می رسد. فرایند ساخت یک نیروگاه زمین گرمایی امری بسیار پیچیده است که به مطالعاتی دقیق در هر یک از اجزای آن احتیاج است. لازم است مطالعاتی دقیق در زمینه ماهیت منبع و سیل ژئوترمال، تعیین موقعیت مکانی منبع به طور دقیق، عمق، جهت، تعداد و نوع چاه های لازم، نوع و سایز نیروگاه، استفاده از متد مناسب دفع سیالات استفاه شده و طراحی سیستم های لازم جهت کاهش اثرات زیست محیطی انجام شود تا پروژه از لحاظ اقتصادی توجیه پذیر گردد. از آنجاییکه این منابع ژئوترمال منابعی دینامیک و متغیر هستند متخصصان باید از عهده اصلاح و ایجاد تغییرات لازم در تجهیزات نیروگاه با تغییر در منابع زمین گرمایی در جهت بالا نگه داشتن راندمان سیستم برآیند. در مرحله نخست شناخت مشخصات کامل منبع قبل از عملیات حفاری که عملیاتی هزینه بر است، ضروری می نماید.