معمولاً هنگامیکه راجع به منابع ژئوترمال سخن می گوییم، اشاره اصلی ما به آن بخشی از منابع ژئوترمال است که بهتر است آن را «‏منابع قابل دسترسی» بنامیم. یعنی کل انرژی ذخیره شده ما بین سطح زمین و عمق معینی از پوسته آن (زیر یک ناحیه سطحی معین) که مقدار تقریبی آن با عنایت به میانگین سالیانه دمای محل سنجیده می شود.

«بخش مفید منابع قابل دسترسی ژئوترمال» (Resource) به آن بخش از منابع قابل دسترسی ژئوترمال اطلاق میشود که بهره برداری از آنها در یک آینده معین (کمتر از صد سال آینده) از توجیه اقتصادی کافی و اعتبار قانونی لازم برخوردار خواهد بود.

بخشی از منابع مفید زمین گرمایی را منابعی با سطوح معین تشکیل می دهند که اصطلاحاً آنها را «منابع موجه اقتصادی» (Reserve) می نامند. این منابع، بخشی از منابع موجود در یک ناحیه معین می باشند که هم اینک از توجیه اقتصادی کافی (در مقایسه با سایر منابع متداول انرژی) و اعتبار قانونی لازم برخوردار بوده و با انجام عملیات حفاری یا با استناد به شواهد زمین شناسی و نوع خصوصیات ژئوفیزیک و ژئوشیمیایی منطقه قابل شناسایی می باشد. رایج ترین معیار دسته بندی منابع ژئوترمال، معیاری است که بر اساس انتالپی سیالات زمین گرمایی، که عامل اصلی انتقال حرارت از سنگهای داغ موجود در اعماق زمین به سطح آن قلمداد می شود، پایه ریزی می گردد. آنتالپی، که در حالت کلی می توان آن را متناسب با دما پنداشت، پارامتری است که بر محتوای حرارتی سیالات دلالت داشته و تصویری کلی از ارزش آنها ارائه می دهد. منابع زمین گرمایی بر حسب معیارهای مختلف به سه نوع انتالپی پایین، انتالپی متوسط و انتالپی بالا تقسیم می شود.